Βασίλης Μαυρογεωργίου (Σκηνοθέτης - Ηθοποιός)
«Μου αρέσει να είμαι αρχηγός»

Το σινεμά και τα μιούζικαλ ήταν οι αδυναμίες του. Φαίνεται πως αρκούσαν να φτάσει ώς το θέατρο, κι ας είχε δει μόνο μία παράσταση μέχρι να μπει στη δραματική σχολή. Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου βγήκε κερδισμένος. Στα 27 του χρόνια, μας λέει την ιστορία του

Συνέντευξη στη Γιώτα Συκκά

Από τη σκηνή παρακολουθείς το κοινό;

Καταλαβαίνω αν η παράσταση πάει καλά όταν βλέπω καθαρά τους θεατές στα μάτια και νιώθω πως είναι εκεί. Oταν υπάρχει ένα διάφανο σεντόνι και δεν τους διακρίνω καθαρά, υπάρχει κάποιο προβληματάκι. Το συγκρίνω λίγο με το μπάσκετ που έπαιζα παλιά. Υπήρχαν μέρες διαύγειας, που έμπαιναν όλα τα καλάθια και η τύχη ήταν με το μέρος σου και άλλες που σου ερχόταν η μπάλα στο κεφάλι, που σερνόσουν. Κάπως έτσι είναι και το θέατρο.

Πώς έφτασες μέχρι τη δραματική σχολή της Νέλλης Καρρά;

Τυχαία. Δεν είχα δει θέατρο έξω από το «Καράβι», μια επιθεώρηση του Λάκη Λαζόπουλου. Μου άρεσε το σινεμά, ασχολιόμουν με κόμικς και σπούδαζα γραφιστική. Αλλά μου τη βάρεσε.

Συνέβη κάτι;

Μια εργασία στη σχολή. Ζήτησαν να σχεδιάσουμε μια πασχαλινή κάρτα, αλλά να ψάξουμε πώς θα την κάνουμε. Με πληροφορίες, βιβλιογραφία κ.λπ. Διαβάζοντας διαπίστωσα πως ευχαριστιόμουν περισσότερο με τη σκέψη και τη μελέτη. Είπα λοιπόν να δοκιμάσω, τι είναι αυτό.

Πώς ήταν στη δραματική σχολή;

Ζόρικα. Ημουν ένα αγόρι με 12 συμμαθήτριες. Εχω παίξει εραστές, παπάδες, θείους, όλους τους ανδρικούς ρόλους για να εξυπηρετήσω δώδεκα γυναίκες. Το καλό ήταν ότι δεν είχα κανέναν ανταγωνισμό από άλλο αρσενικό. Βγαίνοντας είδα πως υπήρχαν κι άλλοι άνδρες στο επάγγελμα.

Επαιξες όμως αμέσως στις «Μέρες πριν έρθεις» του Ανδρέα Φλουράκη στο «Αμόρε».

Και ακολούθησαν το «Norway Today» του Ιγκορ Μπαουερσίμα, μια αυτοσχεδιαστική παράσταση, το Restricted Area, η «Ζωή είναι ένα όνειρο» του Καλντερόν ντε λα Μπάρκα, «Με το ίδιο μέτρο» του Σαίξπηρ, οι «Αχαρνείς» του Αριστοφάνη και σκηνοθέτες όπως οι: Γ. Μόσχος, Γ. Νταλιάνης, Θ. Μοσχόπουλος, Β. Θεοδωρόπουλος.

Υστερα μας μπέρδεψες. Ασχολήθηκες με τη συγγραφή, τη σκηνοθεσία, τη διδασκαλία, ήσουν και βοηθός χορογράφου στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών.

Πιο πολύ απ' όλα μου αρέσει να είμαι αρχηγός. Μου αρέσει, δηλαδή, η σκηνοθεσία και η συγγραφή. Δεν είμαι τακτικός με το γράψιμο. Περπατάω, σκέφτομαι, φαντάζομαι την ιστορία μου κινηματογραφικά. Υστερα σε ένα μαγνητοφωνάκι, γράφω τα λόγια του χαρακτήρα και τέλος, έρχονται οι σημειώσεις.

Πριν από την «Κατσαρίδα» έγραφες;

Ποιηματάκια χωρίς αξία. Στο στούντιο του φίλου μου, Κώστα Γάκη, ανακάλυψα ορισμένα τραγούδια. Τα πήρα, τα έβαλα σε μια σειρά και φαντάστηκα μια ιστορία. Ετσι γεννήθηκε το έργο.

Εχεις παίξει και σε τρεις ταινίες.

Δεν πέρασα τόσο καλά. Αυτό το αποσπασματικό σταματάμε - παίζουμε δεν μου άρεσε.

Info: Παίζει στο θέατρο, σκηνοθετεί παραστάσεις, γράφει έργα και διδάσκει αυτοσχεδιασμό. Δική του ήταν η «Κατσαρίδα» που ανέβηκε για δύο σεζόν στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και το καινούργιο έργο που γράφει τώρα, εκεί θα το δούμε. Προηγείται, όμως, ο Λουδοβίκος, ο ρόλος του στον «Οθέλλο» που ανεβαίνει στις 31 Ιουλίου στο Ηρώδειο σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.