Στα τέλη Οκτωβρίου ξεκινούν οι παραστάσεις του έργου του Απόστολου Δοξιάδη, «Δέκατη Έβδομη Νύχτα», σε σκηνοθεσία Αντώνη Καφετζόπουλου, με τον Γιώργο Κοτανίδη, στο ρόλο του κορυφαίου μαθηματικού Κουρτ Γκέντελ.

Το έργο εκτυλίσσεται στο Πρίνστον, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και στήνει μια υποθετική εκδοχή των τελευταίων ημερών της ζωής του Κουρτ Γκέντελ, του ανθρώπου που οι ομότεχνοί του ονόμασαν «νέο Αριστοτέλη». Αν και ο Γκέντελ είναι μια από τις μεγαλύτερες επιστημονικές μορφές της νεότερης εποχής (το περιοδικό «Τάϊμ», στο αφιέρωμά του, τον χαρακτήρισε τον μεγαλύτερο μαθηματικό του εικοστού αιώνα), τον θάνατό του τον καλύπτει ένα μυστήριο, που κυριαρχείται από την άποψη ότι πέθανε αρνούμενος τροφή, από φόβο μήπως κάποιος τον δηλητηριάσει. Στη «Δέκατη Έβδομη Νύχτα», η πραγματική διαδρομή του Γκέντελ διασταυρώνεται με αυτήν ενός φανταστικού προσώπου, της Μαίρη Πίρσον, διαιτολόγου του νοσοκομείου, που έχει ιδιαίτερους επαγγελματικούς - αλλά όχι μόνο - λόγους να θέλει να τον πείσει να φάει. Σε μια αντιπαράθεση που, αναπάντεχα, συχνά αποκτά την υφή της κωμωδίας, η Μαίρη προσπαθεί να διεισδύσει στο νου του Γκέντελ, προσπάθεια που σιγά-σιγά τη φέρνει αντιμέτωπη με την εντυπωσιακή αλήθεια που εκφράζει το θεώρημά του: τη Μη-πληρότητα της λογικής. Στο έργο εμπλέκονται σε σημαντικούς ρόλους, μια Ηθοποιός που αφηγείται την παράσταση και η ανορεξική αδελφή της Σάντρα, κόρες και οι δύο της Μαίρη Πίρσον, και ο περίφημος μαθηματικός Χίλμπερτ ο οποίος, ως αντίπαλος του Γκέντελ, δίνει μια παράσταση υπερασπιζόμενος την «πληρότητα» της λογικής.

Σημειώνεται ότι το 2006, η επιστημονική κοινότητα διεθνώς γιορτάζει μια διπλή επέτειο: αφ' ενός την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Κουρτ Γκέντελ (1906-1978), και αφ' ετέρου τα εβδομηνταπέντε χρόνια από την απόδειξη του Θεωρήματος της Μη-πληρότητας, το 1931. Πέρα από τη θεμελιώδη σημασία του για τη μαθηματική λογική, αλλά και την τεράστια φιλοσοφική του σημασία, καθώς αναφέρεται στα ίδια τα όρια της λογικής, το Θεώρημα της Μη-πληρότητας είναι και η ανακάλυψη που οδήγησε τον ’λαν Τούριγκ στη δημιουργία των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Η σκηνοθεσία είναι του Αντώνη Καφετζόπουλου, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Μαγιούς Τρικεριώτη, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.

Παίζουν οι ηθοποιοί:
Γιώργος Κοτανίδης (Κουρτ Γκέντελ, μαθηματικός)
Σμαράγδα Σμυρναίου ( Μαίρη Πίρσον, διαιτολόγος, μητέρα της Λουΐζ )
Εύα Κοτανίδη (Λουΐζ Πίρσον, ηθοποιός)
Ιζαμπέλα Κογεβίνα (Σάντρα Πίρσον, δεκάξη ετών, κόρη της Μαίρης)
Θανάσης Δήμου (Ντάβιντ Χίλμπερτ, μαθηματικός)

ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΝΥΧΤΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Το έργο εκτυλίσσεται στο Πρίνστον, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και στήνει μια υποθετική εκδοχή των τελευταίων ημερών της ζωής του Κουρτ Γκέντελ, του ανθρώπου που οι ομότεχνοί του ονόμασαν «νέο Αριστοτέλη». Αν και ο Γκέντελ είναι μια από τις μεγαλύτερες επιστημονικές μορφές της νεότερης εποχής (το περιοδικό «Τάϊμ», στο αφιέρωμά του, τον χαρακτήρισε τον μεγαλύτερο μαθηματικό του εικοστού αιώνα), τον θάνατό του τον καλύπτει ένα μυστήριο, που κυριαρχείται από την άποψη ότι πέθανε αρνούμενος τροφή, από φόβο μήπως κάποιος τον δηλητηριάσει. Στη «Δέκατη Έβδομη Νύχτα», η πραγματική διαδρομή του Γκέντελ διασταυρώνεται με αυτήν ενός φανταστικού προσώπου, της Μαίρη Πίρσον, διαιτολόγου του νοσοκομείου, που έχει ιδιαίτερους επαγγελματικούς - αλλά όχι μόνο - λόγους να θέλει να τον πείσει να φάει. Σε μια αντιπαράθεση που, αναπάντεχα, συχνά αποκτά την υφή της κωμωδίας, η Μαίρη προσπαθεί να διεισδύσει στο νου του Γκέντελ, προσπάθεια που σιγά-σιγά τη φέρνει αντιμέτωπη με την εντυπωσιακή αλήθεια που εκφράζει το θεώρημά του: τη Μη-πληρότητα της λογικής. Στο έργο εμπλέκονται σε σημαντικούς ρόλους, μια Ηθοποιός που αφηγείται την παράσταση και η ανορεξική αδελφή της Σάντρα, κόρες και οι δύο της Μαίρη Πίρσον, και ο περίφημος μαθηματικός Χίλμπερτ ο οποίος, ως αντίπαλος του Γκέντελ, δίνει μια παράσταση υπερασπιζόμενος την «πληρότητα» της λογικής.

Σημειώνεται ότι το 2006, η επιστημονική κοινότητα διεθνώς γιορτάζει μια διπλή επέτειο: αφ' ενός την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Κουρτ Γκέντελ (1906-1978), και αφ' ετέρου τα εβδομηνταπέντε χρόνια από την απόδειξη του Θεωρήματος της Μη-πληρότητας, το 1931. Πέρα από τη θεμελιώδη σημασία του για τη μαθηματική λογική, αλλά και την τεράστια φιλοσοφική του σημασία, καθώς αναφέρεται στα ίδια τα όρια της λογικής, το Θεώρημα της Μη-πληρότητας είναι και η ανακάλυψη που οδήγησε τον ’λαν Τούριγκ στη δημιουργία των ηλεκτρονικών υπολογιστών.