Της Σαντρας Bουλγαρη

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Η πόλη βυθίζεται μέσα στον ουρανό αφήνοντας μόνο κάτι άσπρα σύννεφα με φόντο το γαλάζιο. Από το μπαλκόνι που βρίσκεται στο βάθος του χώρου ένας άντρας και μια γυναίκα ατενίζουν το τοπίο σιωπηλοί. Το φως, η θέα αλλάζουν κι ένας άντρας κάθεται στο κρεβάτι και βγάζει τα παπούτσια του αργά, καθώς η αυλαία πέφτει. Μόνο που στην εξάωρη παράσταση, στο πολυαναμενόμενο «Μέσα» του Δημήτρη Παπαϊωάννου που θα κάνει πρεμιέρα στις 13 Απριλίου στο «Παλλάς», η αυλαία δεν θα πέσει ποτέ. Οι σκηνές θα επαναλαμβάνονται αλλά όχι την ίδια ώρα κάθε μέρα και οι θεατές θα μπορούν να βγαίνουν και να μπαίνουν όπως και να αλλάζουν θέση όποτε θέλουν.

Ενα σύμπαν

«Μόνος του ο άνθρωπος μες στη φωλιά του. Αυτό ήταν το υλικό μας για να συνθέσουμε ένα σύμπαν», ανέφερε μεταξύ άλλων ο ίδιος ο Παπαϊωάννου στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου για το «Μέσα», σταυροπόδι στο πάτωμα της σκηνής, περιστοιχισμένος από τους τριάντα ερμηνευτές του έργου και τους υπόλοιπους συντελεστές. Ηταν πολλές και ποικίλες οι ερωτήσεις του κοινού, κυρίως δημοσιογράφων, που είχαν την ευκαιρία, ως μέρος της συνέντευξης Τύπου, να παρακολουθήσουν αποσπάσματα της νέας δουλειάς του Δημήτρη Παπαϊωάννου. «Μας ενδιαφέρει το τι βλέπει ο κάθε θεατής», είπε εκείνος, προσπαθώντας να εξηγήσει το στοχαστικό τοπίο του «Μέσα».

«Κοινωνία, φύση, πρόθεση», ήταν μερικές από τις λέξεις που θα μπορούσαν να εκφράσουν τους βαθύτερους λόγους που τον καθοδήγησαν. «Ενας χώρος ηρεμίας, ένας χώρος ζεν. Μια γλυκιά παραδοχή για το τι είναι ο άνθρωπος δίπλα μου, μέσα μου. Συνήθως μας αρέσει να τονίζουμε τις διαφορές μας. Με το «Μέσα» θέλαμε να θυμηθούμε ότι όλοι είμαστε το ίδιο, έχουμε κοινά μυστικά. Θέλαμε να το σκεφτούμε και να το αισθανθούμε αυτό».

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου στάθηκε σε μερικές τεχνικές λεπτομέρειες, χαρακτηριστικές του έργου του όπως το slow motion, την αργή κίνηση. «Αυτή τη φορά η δράση είναι ήρεμη και αραιή, στεκόμαστε λίγο πριν από την κίνηση, αλλά δεν κάνουμε slow motion». Επίσης μίλησε λίγο για το «εσωτερικό του ξεκαθάρισμα» μετά τους Ολυμπιακούς του 2004. «Εχει μεταλλαχθεί το κέφι μου για το τι θέλω να κάνω. Αρχισα να αναρωτιέμαι τι είναι το θέατρο για μένα, τον τρόπο με τον οποίο ήθελα να αναπτύσσεται η σκηνική δράση» ανέφερε αναλύοντας την πορεία του από τότε με τα έργα που ακολούθησαν. Η ιδέα για το «Μέσα» έχει να κάνει όπως εξήγησε με «τη μετακίνηση του πλαισίου του θεάτρου»: «Δεν υπήρχε μέχρι τώρα η δυνατότητα ένα θέατρο να ανοίξει για πολλές ώρες. Στην πραγματικότητα το «Μέσα» θα μπορούσε να μη σταματάει ποτέ ή να διαρκέσει μια ολόκληρη μέρα. Θεωρήσαμε ότι οι έξι ώρες ήταν αρκετές. Ο θεατής μπορεί να έρθει, να πάει να πιει έναν καφέ, να ξανάρθει κι αν γουστάρει να κοιμηθεί μαζί μας». www.MESAproject.gr