Της Τασούλας Επτακοίλη - Φωτογραφίες: Παύλος Φυσάκης - Εικονογράφιση: Νίκος Κούρτης

Νατάσσα Μποφίλιου

«Eυτυχώς, δεν χρειάστηκε να παρακαλέσω»

Ετών : 25
Τίτλος άλμπουμ : «Μέχρι το τέλος»
Το δυνατό σημείο της : Μαγκιά και τρυφερότητα μαζί, σε μια φωνή από τις λίγες που μπορούν ακόμα να μας κάνουν να ανατριχιάζουμε...
Επόμενα live : Με τον Θέμη Καραμουρατίδη και τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο θα περιοδεύσουν το καλοκαίρι σε πολλές ελληνικές πόλεις
Διαδίκτυο : www.myspace.com/natassabofiliou

Πέντε χρόνια πριν, όταν την πρωτοσυνάντησα στα γραφεία της «Μικρής Αρκτου» του Παρασκευά Καρασούλου, ήταν μια 20χρονη φοιτήτρια στο Πολιτικό της Νομικής που με έκπληξη και εμφανή αμηχανία βίωνε την «εμπλοκή» της στη δισκογραφία. Είχε μόλις ξεχωρίσει στον διαγωνισμό «Δεύτερη Ακρόαση», όπου συμμετείχε από... σπόντα· επειδή οι «κολλητοί» της Κώστας Τσίρκας και Γεράσιμος Ευαγγελάτος δεν έβρισκαν άλλη τραγουδίστρια για την «Ασπιρίνη» τους. Πώς άλλαξε η ζωή της από τότε; «Δεν έχω καταλάβει πώς κύλησαν τα χρόνια αυτά», λέει η Νατάσα Μποφίλιου. «Ισως γιατί συνεχίζω να κάνω ό,τι και τότε. Είμαι με τους φίλους μου και τραγουδώ αυτά που μου αρέσουν».

Τα τραγούδια του καινούργιου CD της -με τις υπογραφές του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και του Θέμη Καραμουρατίδη (του έτερου της παρέας)- ζουν ένδοξες ραδιοφωνικές μέρες. Στα live τους δεν πέφτει καρφίτσα. Η Νατάσα αισθάνεται δικαιωμένη που έχει «επιζήσει» σ' έναν ακραία ανταγωνιστικό χώρο χωρίς να κάνει εκπτώσεις. «Είναι υπέροχο που όλα έγιναν με έναν τρόπο φυσικό και αβίαστο -χωρίς να τρέχω από δισκογραφική σε δισκογραφική και να παρακαλάω μ' ένα ντέμο στο χέρι- και που επιλέγουμε τα τραγούδια μας χωρίς να μπαίνουμε στη λογική του τι θα γίνει σουξέ. Νιώθω βαθιά υποχρεωμένη σ' όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται στις παραστάσεις μας και τις διαφημίζουν από στόμα σε στόμα. Είναι συγκινητικό...»

Το πτυχίο της Νομικής ευελπιστεί να το πάρει κάποια στιγμή - «χρέος» προς τους γονείς, ίσως. Το επόμενο CD θα γίνει κι αυτό με τον Θέμη και τον Γεράσιμο. «Τους έχω σαν αδέλφια μου. Τους αγαπώ, τους θαυμάζω, τους εμπιστεύομαι». Και η μουσική θα συνεχίσει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή της. Με μια προϋπόθεση: «Ο,τι κι αν λένε, χωρίς χρήματα δεν μπορείς να κάνεις τέχνη. Η φτώχια φέρνει συμβιβασμούς. Εγώ το τραγούδι θέλω να το αφήσω ανέγγιχτο, «στρογγυλό». Δεν θέλω να αναγκαστώ να δουλέψω ποτέ σε ένα μαγαζί όπου το κοινό κάτω από τη σκηνή θα τρώει την μπριζόλα του. Γιατί τότε δεν θα μπορώ να τραγουδώ «Σ' έχω βρει και σε χάνω» και να το νιώθω»...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γιώργος Μπεχλιβάνογλου & Μιχάλης Μπρούζος (AnimaCorda)

«Και οι χορδές έχουν ψυχή»

Ηλικία : 34 και 33 ετών, αντίστοιχα
Αλμπουμ : «Lost and Found»
Το δυνατό σημείο τους : «Αέρινη» δεξιοτεχνία από δύο σολίστ κορυφαίων προδιαγραφών.
Επόμενα live : Μέσα στο καλοκαίρι θα κάνουν συναυλίες ανά την Ελλάδα.
Διαδίκτυο : www.animacorda.com, www.myspace.com/animacorda

Πειραιώτες και οι δύο, εκτός από την επαγγελματική τους ενασχόληση με την κλασική κιθάρα και την σολιστική καριέρα, ένιωθαν από μικροί την ανάγκη να δημιουργήσουν τη δική τους μουσική. Η τύχη έφερε να γνωριστούν σ' ένα φεστιβάλ κιθάρας. «Οταν άκουσα τον Μιχάλη, μου άρεσε πολύ ο τρόπος που έπαιζε και πήγα να τον συγχαρώ», θυμάται ο Γιώργος Μπεχλιβάνογλου. «Η υπόλοιπη βραδιά κύλησε με τους δυο μας να «τζαμάρουμε» μέχρι το πρωί». Κάπως έτσι προέκυψε η συνεργασία τους. Γιατί, όμως, «AnimaCorda»; «Anima σημαίνει ψυχή και Corda χορδή», εξηγεί ο Μιχάλης Μπρούζος. «Είναι, δηλαδή, η κατάθεση της ψυχής μας μέσα από τις χορδές της κιθάρας μας».

Τους ενώνει η αγάπη τους για πολλά διαφορετικά είδη μουσικής εκτός της κλασικής: ροκ, λάτιν, τζαζ, κινηματογραφική. Κι ας «κοντράρονται» συχνά υποστηρίζοντας με πάθος τα αγαπημένα τους συγκροτήματα: ο Μιχάλης τους Queen και ο Γιώργος τους Pink Floyd. Ο Γιάννης Κότσιρας τούς άνοιξε την πόρτα της ΕΜΙ και τραγουδά στο CD τους το εκπληκτικό «Πάντα έφευγες». Ο Χρήστος Θηβαίος επίσης τους στήριξε με τη δική του συμμετοχή. Οι δυο συνεργάτες θέλουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» να πουν ακόμα: στον Θάνο Μικρούτσικο. «Μέχρι τώρα σταθήκαμε τυχεροί», λένε και ονειρεύονται έναν «μακροχρόνιο δημιουργικό κύκλο στη δισκογραφία» και μια ευκαιρία να γράψουν μουσική για τον κινηματογράφο. Γιατί όχι; Αλλωστε, ό,τι κι αν κάνουν οι AnimaCorda, θα είναι σίγουρα από την ψυχή τους...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κωστής Μαραβέγιας

«Oι γονείς μου με έσπρωξαν στη μουσική»

Ετών: 34
Αλμπουμ: «Maraveyas Ilegal»
Το δυνατό σημείο του: Πολύ μακριά από τις προκάτ επιλογές που συχνά μάς «σερβίρουν» οι δισκογραφικές εταιρείες, το κέφι του είναι πραγματικά μεταδοτικό!
Επόμενα live: 8/6 στη Γεωπονική Σχολή, 19/6 στην έκθεση βιβλίου Ηλιούπολης, 21/6 στη Γιορτή της Μουσικής, στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Διαδίκτυο: www.maraveyas.net

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αγρίνιο. Στα 18 του έφυγε για την Ιταλία, για να σπουδάσει. Εμεινε στο Μπάρι. Την αγαπάει πολύ αυτή την πόλη. Σε όσους υποστηρίζουν ότι δεν φημίζεται ιδιαίτερα για την ομορφιά της εκείνος αντιτείνει πως είναι «η Βενετία του Νότου». Οκτώ χρόνια έζησε εκεί. Κι όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, με πτυχίο στατιστικολόγου και διδακτορικό (με θέμα τον «Ελεγχο Ποιότητας»), πέτυχε αυτό που πολλοί νέοι ονειρεύονται: την επαγγελματική αποκατάσταση. Επιασε δουλειά στο Πολυτεχνείο: μόνιμη, καλοπληρωμένη και με προοπτικές. Ομως ένιωθε να ασφυκτιά σ' ένα γραφείο. Η μουσική, άλλωστε, είχε μπει ήδη στη ζωή του... «Κι ας έπαιζα τότε σε μικρές μουσικές σκηνές με δέκα άτομα ακροατήριο», ομολογεί.

«Αποφάσισα, λοιπόν, να παραιτηθώ από το Πολυτεχνείο. Οσο κι αν φαίνεται απίστευτο, οι γονείς μου με πίεσαν να το κάνω», λέει ο Κωστής Μαραβέγιας. «Ηξεραν πως διαφορετικά δεν θα ήμουν ποτέ ευτυχισμένος». Και τώρα είσαι; «Φυσικά!», απαντάει χωρίς δισταγμό. «Αισθάνομαι πολύ καλά μ' αυτό που κάνω. Οι περισσότεροι άνθρωποι της ηλικίας μου είναι εγκλωβισμένοι στην καριερίστικη ζωή και στον υπερκαταναλωτισμό. Δουλεύουν ώρες ατέλειωτες για να πληρώνουν τα δάνειά τους. Είναι ένα αδιέξοδο...»

Για τον Κωστή η ζωή είναι ένα διαρκές πάρτι. Ζει στου Ζωγράφου, αγαπάει το κέντρο της πόλης, κυκλοφορεί παντού με το ποδήλατό του, απολαμβάνει τη συναναστροφή με τις παρέες του, χαίρεται να παίζει live τα τραγούδια του. Οποιος ακούσει το πρώτο άλμπουμ του, το διαπιστώνει αμέσως. Πολυρρυθμία, εξωστρέφεια, απλότητα, αμεσότητα, χιούμορ με τον ίδιο σε ρόλο συνθέτη, στιχουργού, τραγουδιστή, ενορχηστρωτή. Οσο για τον τίτλο του CD; «Maraveyas Ilegal» - παράνομα θαύματα, δηλαδή. «Ολοι έχουμε κάνει κάτι παράνομο κάποια στιγμή στη ζωή μας», εξηγεί. «Κι ας είναι, απλώς, το κατέβασμα ενός mp3...»

Πώς φαντάζεται, όμως, το μέλλον του; «Οπως το σήμερα. Ελπίζω μόνο να καταφέρω να λύσω το πρόβλημα της μόνιμης εσωτερικής σύγκρουσής μου. Θα ήθελα κάποτε να αποκτήσω μέτρο. Αλλά φοβάμαι ότι, όσο περνούν τα χρόνια, εγώ θα μεγαλώνω... μικραίνοντας!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Γιάννης & Χάρης Μιχαηλίδης, Γιώργος Χατζηκωνσταντίνου (Δραμαμίνη)

Mαζί από το Γυμνάσιο

Αλμπουμ: «Ταξίδι πλάι στο παράθυρο»
Το δυνατό σημείο τους: Τύμπανα, μπάσο, ηλεκτρικέςκαι ακουστικές κιθάρες, πιάνο, πλήκτρα, βιολιά φτιάχνουν μια όμορφη, ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα.Σαν ένα μικρό μυθιστόρημα δρόμου.
Επόμενο live: Στις 28/5, στην «Barωδό» της Θεσσαλονίκης, σ' ένα πρόγραμμα unplugged, 20/6 στο Θέατρο Kήπου.
Διαδίκτυο: www.myspace.com/dramamini

Η μουσική τους -κυρίως μπαλάντες, τρυφερές, ενίοτε μελαγχολικές- έχει τις ευεργετικές ιδιότητες της ουσίας που έδωσε το όνομα στο γκρουπ τους: ανακουφίζει από τη ναυτία που προκαλούν τα χίλια μύρια ενοχλητικά ακούσματα που υφιστάμεθα καθημερινά. Κι επιπλέον, η λέξη «Δραμαμίνη» παραπέμπει στη γενέτειρά τους, τη Δράμα. Εξυπνη, λοιπόν, η ιδέα του Μανώλη Φάμελλου να τους βαφτίσει έτσι.

Οι αδελφοί Μιχαηλίδη γνωρίστηκαν με τον Γιώργο Χατζηκωνσταντίνου στα γυμνασιακά ήδη χρόνια. Τους ένωσε η αγάπη τους για τη μουσική -για τα Ξύλινα Σπαθιά, τις Τρύπες, τους Πυξ Λαξ, τους Oasis-, «έδεσαν» και ως παρέα και μαζί σκάρωσαν τα πρώτα live. Ακόμα θυμούνται την πρώτη «επίσημη» συναυλία τους ως γκρουπ, στα Κουδούνια, ένα μικρό χωριό έξω από την πόλη τους, οκτώ χρόνια πριν. «Ηταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία», θυμάται ο Χάρης, φοιτητής σήμερα στην Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. «Οι πρόβες, η αφισοκόλληση, η σκηνή...» Ο Γιάννης και ο Γιώργος σπουδάζουν κι αυτοί, στα ΤΕΙ Πληροφορικής και Μηχανολογίας, αντίστοιχα. Η παρέα σμίγει πολύ συχνά, τραγουδούν live σε μικρές μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης, σκαρώνουν νέα τραγούδια και αγωνιούν για το δεύτερο δισκογραφικό βήμα τους.

Και οι τρεις δηλώνουν προσγειωμένοι. Το μόνο που θέλουν είναι να καταφέρουν σύντομα να σταθούν στα δικά τους πόδια, να μην επιβαρύνουν οικονομικά τους γονείς τους. Και φυσικά, να συνεχίσουν να φτιάχνουν μουσική. «Σ' ένα όνειρο που βλέπω κατ' επανάληψη τις τελευταίες μέρες», εξομολογείται ο Γιάννης, «ακούγεται ένα τραγούδι με έγχορδα. Είναι μαγευτικό. Οταν ξυπνάω, το θυμάμαι αμυδρά κι έπειτα από λίγο το ξεχνάω. Δεν κάνω όνειρα για το μέλλον, κάνω βραχυπρόθεσμα σχέδια και έχω πολλά «θέλω». Να, για παράδειγμα, θέλω μια μέρα να γράψω ένα ωραίο τραγούδι. Οπως εκείνο που ακούω στο όνειρό μου...»

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μαρίνα Δακανάλη

«Tο τραγούδι είναι γιατρικό»

Ετών: 26
Αλμπουμ: Δεν έχει ακόμη προσωπική δισκογραφική δουλειά.
Το δυνατό σημείο της: Μια ξεχωριστή χροιά φωνής, «ευλογημένη» να κουβαλάει την πολύτιμη μουσική παράδοση της Κρήτης.
Επόμενα live: Θα ακολουθήσει τον Σωκράτη Μάλαμα στην καλοκαιρινή περιοδεία του, με πρώτη συναυλία στη Θεσσαλονίκη, στις 19 Ιουνίου.

Από τα τέσσερα κορίτσια της οικογένειας, στο Ηράκλειο της Κρήτης, εκείνη έδειξε από μικρή την κλίση της στο τραγούδι. Γι' αυτό και η μητέρα της, με το επτανησιακό της ταμπεραμέντο (Κεφαλονίτισσα, γαρ) πήρε την πρωτοβουλία να δηλώσει συμμετοχή για λογαριασμό της έφηβης, τότε, κόρης της σ' έναν διαγωνισμό παραδοσιακού τραγουδιού. Η Μαρίνα ξεχώρισε - με τη φωνή που διαθέτει θα ήταν αδύνατο να μη συμβεί αυτό... Κι από τότε το τραγούδι έγινε για εκείνη ένα «παράλληλο σύμπαν». Δίπλα στις σπουδές της στη Νοσηλευτική και στο μεταπτυχιακό στην Ογκολογία ήρθαν οι ηχογραφήσεις τραγουδιών του Νίκου Μαμαγκάκη και τα πρώτα live. Με αποκορύφωμα, τον περασμένο χειμώνα, την πρόταση του Σωκράτη Μάλαμα να εμφανιστεί στο πλευρό του, στο Σταυρό του Νότου.

«Οταν με πήρε τηλέφωνο, κόντεψε να μου πέσει το ακουστικό από την ταραχή. Εγώ με τον Μάλαμα; Εγώ που μεγάλωσα με το όνειρο να αξιωθώ τραγούδια σαν τα δικά του, της Κανά, της Καλημέρη;» Ηρθε, λοιπόν, στην Αθήνα. Και χάρηκε τις 42 εμφανίσεις τους στη μουσική σκηνή του Νέου Κόσμου με το ζήλο της νεωφώτιστης. Το καλοκαίρι θα ξαναζήσει το όνειρο: θα τραγουδήσει και πάλι τα «Μεταξωτά», τη «Μοιραία», το «Λένε» μπροστά στο ενθουσιώδες κοινό του Σωκράτη ανά την Ελλάδα. «Θα κλέψω κι εγώ λίγη από τη δόξα του», λέει και γελάει. Οσο για την καριέρα της νοσηλεύτριας; Μπορεί να περιμένει. «Τώρα το τραγούδι έχει προτεραιότητα», εξηγεί η Μαρίνα. «Αλλά δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά. Στη σχολή έμαθα να φροντίζω αρρώστους. Μήπως, όμως, και το τραγούδι γιατρικό δεν είναι;»

Πηγή: Περιοδικό «Κ»