Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι ***
Ενας παράδεισος ηδονής σαν προθάλαμος μιας κόλασης

Δράμα εποχής στα όρια του τρόμου στο Λονδίνο του Οσκαρ Ουάιλντ

Του Δημητρη Mπουρα / dbouras@kathimerini. gr

ΘΡΙΛΕΡ
Σκηνοθεσία: Ολιβερ Πάρκερ
Ερμηνεία: Μπεν Μπαρνς, Κόλιν Φερθ, Μπεν Τσάπλιν, Ρεμπέκα Χολ.

Ο Ντόριαν Γκρέι του Βρετανού Ολιβερ Πάρκερ είναι σαν μια λεπτή σκιά σε μια ταινία εποχής που φλερτάρει με το φανταστικό και τον τρόμο. Ενας ωραιοπαθής κινηματογραφικός ήρωας, σε μια ιστορία με φόντο το Λονδίνο της βικτωριανής εποχής.

Ο νεαρός Ντόριαν φτάνει σαν φάντασμα στην πόλη. Αποκτάει φιλία με έναν ζωγράφο, τον Μπάζιλ Χόλγουορντ, που τον μπάζει στους κύκλους της αριστοκρατίας. Εκεί γνωρίζει έναν εκκεντρικό τύπο, τον Χένρι Γουότον, που μέλλει να γίνει ο μέντοράς του. Ο Γουότον μισεί την ηθικολογία και τους ηθικολόγους, μιλάει διαρκώς για την υποκρισία της τάξης του και παρασύρει τον άβγαλτο Ντόριαν στη σκοτεινή ανατολική πλευρά του Λονδίνου. Ο Ντόριαν γεύεται το τζιν και το όπιο σε φτηνές ταβέρνες και εθίζεται στην ηδονή του σεξ σε πολυτελή μπορντέλα. Με λόγια και έργα, ο Γουότον τον κάνει φιλήδονο και τον διδάσκει την τέχνη του να σκοτώνεις αυτό που λέμε ρομαντικό έρωτα. Ολισθαίνοντας στις κρυφές απολαύσεις σαν καλός μαθητής, θα επιλέξει για τον εαυτό του έναν θάνατο που θυμίζει την περιπέτεια του Φάουστ.

Ο Ντόριαν ποζάρει στον φίλο του ζωγράφο, που απαθανατίζει ιδανικά την τελειότητα του όμορφου προσώπου του, και στη συνέχεια «πεθαίνει». Ερωτεύεται την εικόνα του και παραδίδει την ψυχή του στον διάβολο με αντάλλαγμα την αιώνια εφηβεία του κορμιού. Η ψυχή, φυλακισμένη στην ομορφιά του πορτρέτου, φορτώνεται τις αμαρτίες του ιδανικού μοντέλου: του Ντόριαν, που για την ηδονή δεν διστάζει να φτάσει ακόμη και στο φόνο. Ο ζωγράφος είναι το πρώτο θύμα του.

Οι δεκαετίες περνούν και ο Ντόριαν Γκρέι παραμένει νέος, όμως το πορτρέτο του αλλάζει μορφή. Γερνάει, ασχημαίνει και, όταν γίνεται τερατώδες, ζωντανεύει όπως στις ιστορίες τρόμου. Στο επίπεδο της κοινωνικής αλληγορίας, ο Ουάιλντ σχολιάζει την υποκρισία που διαβρώνει τη βιτρίνα του καθωσπρεπισμού.

Σε καιρούς που το λαϊφστάιλ φυλακίζει στο σώμα και στο πρόσωπο το ήθος του ατόμου, ο Πάρκερ στρέφεται στον διασημότερο ήρωα του Ουάιλντ. Η σκηνοθεσία του δεν ξεχωρίζει για την τόλμη και την πρωτοτυπία της. Η ταινία, πάντως, αισθητικά έχει κάποιες αναλογίες με τον «Δράκουλα» του Κόπολα στις αρχές της δεκαετίας του '90. Ο Κόπολα επιμένει στη σαρκική επαφή, τονίζοντας ταυτοχρόνως το απόλυτο και αιώνιο «για πάντα μαζί». Ο Πάρκερ εικονογραφεί το κείμενο του Ουάιλντ σαν μια μπαλάντα αισθήσεων και παραισθήσεων, τονίζοντας το «για πάντα νέος». Μπροστά στο φακό του, ο φιλήδονος Ντόριαν είναι σαν μια ρεπλίκα του Φάουστ που βυθίζεται στη δίνη μιας ταινίας τρόμου. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει ο χαρακτήρας του Γουότον, που τον ξεναγεί σε έναν παράδεισο ηδονής καταστρέφοντάς τον ηθικά και βυθίζοντάς τον σε μια κόλαση.