Επικίνδυνες μαγειρικές *

Ούτε «επικίνδυνες» ούτε «μαγειρικές»

Της Μαριας Kατσουνακη

ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΟΜΕΝΤΙ
Σκηνοθεσία: Βασίλης Τσελεμέγκος
Παίζουν: Γιώργος Χωραφάς, Κάτια Ζυγούλη, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θεοφανία Παπαθωμά, Μυρτώ Αλικάκη.

ΚΡΙΤΙΚΗ. Μπορεί «στη μαγειρική, όπως και στις σχέσεις, η μαγεία του αποτελέσματος να μην ανήκει σε κανέναν μας», όπως γράφει το δελτίο Τύπου για τις «Επίκινδυνες μαγειρικές», στον κινηματογράφο όμως κάποιος ευθύνεται για το αποτέλεσμα. Εκτός και αν πρόκειται για ένα νέο, υβριδικό είδος, το οποίο δεν ανήκει ούτε στο σινεμά ούτε στο βίντεο ούτε στην τηλεόραση ούτε στη διαφήμιση.

Ο πρωτεμφανιζόμενος Βασίλης Τσελεμέγκος (με θητεία στις τηλεοπτικές σειρές και στη διαφήμιση) βασίστηκε στο σενάριο της Μαρίας Πάουελ το οποίο μεταφέρει στον κινηματογράφο το επιτυχημένο, ομότιτλο, μυθιστόρημα του Ανδρέα Στάικου (εκδ. Αγρα, 1997).

Στο βιβλίο μαγειρική και ερωτισμός βαδίζουν χέρι χέρι με μεγάλη μαεστρία και επιδεξιότητα. Ομως όσο απροσδιόριστο είναι το είδος (υβρίδιο) που παρακολουθούμε στην οθόνη άλλο τόσο αδιάγνωστες μένουν και οι προθέσεις όλων των συντελεστών. Οι γρήγοροι ρυθμοί και η ικανότητα της μοντέζ (Ιωάννας Σπηλιοπούλου) δεν σώζουν από την αμηχανία, την απροσδιοριστία, το ακατάσχετο δήθεν. Τίποτα δεν «είναι». Ολα παριστάνουν ότι «είναι».

Η έμπνευση - οπτασία που καλείται να ενσαρκώσει η Κάτια Ζυγούλη παραμένει λαμπερό εξώφυλλο περιοδικού σε διαδοχικές φωτογραφίσεις. Η εντυπωσιακή παρουσία της (είναι πράγματι κούκλα) εξαντλείται σε αιθέρια, άψυχα περάσματα.

Οι μάγειροι και αντεραστές, Γιώργος Χωραφάς και Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, παρά τις προσπάθειές τους να πείσουν για ανθρώπους με σύνθετες γαστριμαργικές ανησυχίες, περιορίζονται στην περιγραφή των χαρακτήρων συρρικνώνοντας κάθε ερμηνευτική απαίτηση. Φράσεις που στο βιβλίο αναδεικνύονται σε ανάλογο περιβάλλον και σωστή θερμοκρασία (όπως «μακριά σου παθαίνω γευστική νοσταλγία»), στην ταινία ηχούν σαν καρικατούρες.

Οι «Επικίνδυνες μαγειρικές» κινούνται μεταξύ κουζίνας και κρεβατοκάμαρας, θέλοντας να αντιστοιχίσουν υλικά και συναισθήματα, σάρκα και γεύση, γαργάλημα αισθήσεων και ξαφνιάσματα στον ουρανίσκο. Οντως μπορούν να συμβούν μαγικά πράγματα σε ένα φούρνο, σε ένα ταψί, σε ένα κρεβάτι. Μόνο που σινεμά δεν προκύπτει από την περιγραφή της «ντομάτας που αγκαλιάζει το ρύζι σφιχτά όχι ασφυκτικά, που προστατεύει, δεν δεσμεύει». Ούτε εξάλλου από την αναπαράστασή της.