To τελευταίο τρένο για τη Γιούμα

Δύο απόψεις για μια ταινία

Του Τζέιμς Μάνγκολντ
Προβάλλεται ήδη στις αίθουσες

Το γουέστερν καλπάζει και πάλι
Tου Παναγιώτη Παναγόπουλου

Φέτος το γουέστερν έχει κάνει μια θεαματική επιστροφή, σε εκδοχές που περισσότερο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μετα-γουέστερν, παρά δείγματα του πρωτότυπου είδους. Το «Τελευταίο τρένο για τη Γιούμα» πατάει στην κλασική παράδοση - και όχι μόνο επειδή είναι ριμέικ μιας ταινίας του 1957. Ομως, η δουλειά που έχει κάνει ο Τζέιμς Μάνγκολντ εκσυγχρονίζει το υλικό και το κάνει μάλλον καλύτερο και πιο ελκυστικό από την πρωτότυπη ταινία με τον Γκλεν Φορντ και τον Βαν Χέφλιν. Στη νέα ταινία τούς ρόλους έχουν αναλάβει ο Ράσελ Κρόου και ο Κρίστιαν Μπέιλ δίνοντας περισσότερο ερμηνευτικό βάθος στους χαρακτήρες.

Οι δρόμοι ενός εγκληματία και ενός ραντσέρη συναντιούνται όταν στην Αριζόνα του τέλους του 19ου αιώνα ο παράνομος Μπεν Γουέιντ (Κρόου), πληγή για τα φορτία των σιδηροδρόμων, συλλαμβάνεται. Ενας βετεράνος του Εμφυλίου, ο Νταν Εβανς, θα προθυμοποιηθεί να τον συνοδεύσει στο τρένο που θα οδηγήσει τον Γουέιντ στη δίκη του. Ομως, στο ταξίδι οι πορείες των δύο αντρών θα αλληλοεξαρτηθούν μέσα από μια σειρά κινδύνων.

Εκτός από τις πολύ καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών, το «Τελευταίο τρένο για τη Γιούμα» καταφέρνει να πατάει καλά στις ράγες χάρη στο ρυθμό και τη σταθερή πορεία που του δίνει ο Μάνγκολντ. Και το κάνει με τόσο συναρπαστικό τρόπο, ώστε καταφέρνει να κάνει την ταινία ελκυστική ακόμη και για τον θεατή που βρίσκει τα γουέστερν πληκτικά και αδιάφορα.

(7 στα 10) Το γουέστερν σε ένα από τα καλύτερα σύγχρονα δείγματά του.

Οταν η έρημος έγινε κήπος
Tου Δημήτρη Μπούρα

Στο «Τελευταίο τρένο για τη Γιούμα» υπάρχει δράση, ωμή βία και πολλά πτώματα. Λείπουν, όμως, οι κακοί και αυτό έχει ενδιαφέρον. Ο Τζέιμς Μάνγκολντ αναμειγνύει τους καλούς με τους κακούς σε μια διδακτική ιστορία περί του εκπολιτισμού της Αγριας Δύσης. Ενας επικηρυγμένος ληστής, που προκαλεί διαρκώς την τύχη του, συλλαμβάνεται. Στη συνέχεια, ένας φιλήσυχος κτηνοτρόφος, βετεράνος του εμφυλίου με σακατεμένο το ένα του πόδι, αναλαμβάνει έναντι πενιχρής αμοιβής να τον οδηγήσει μέχρι τη φυλακή. Τα χρήματα τα πληρώνει η εταιρεία σιδηροδρόμων, η οποία θέλει να επιβάλει μια νέα τάξη πραγμάτων στη Δύση.

Το ταξίδι των «καλών» και των «κακών» είναι από το Νότο (η καρδιά της Αγριας Δύσης) προς τον Βορρά (ο πολιτισμός στις ράγες του τρένου) και είναι αλληγορικό: Ο παράνομος προκαλεί τον δειλό κτηνοτρόφο. Τον ρίχνει στην περιπέτεια και τον ξαναστήνει στα πόδια του με αξιοπρέπεια. Ο ίδιος αποκόβεται (διά του περιστρόφου) από το παρελθόν του και παίρνει το τρένο για το μέλλον. Βρισκόμαστε στην εποχή όπου η «έρημος γίνεται κήπος» αλλάζοντας την εικόνα της Αγριας Δύσης.

Ο πραγματικός στόχος αυτού του γουέστερν δεν αφορά την επικράτηση του Καλού απέναντι στο Κακό, αλλά τη νέα πεποίθηση περί θεσμών και δικαίου που αρχίζει να ριζώνει στη χέρσα Αγρια Δύση. Κατά τ' άλλα, ο Μάνγκολντ αντί να συμπυκνώνει, φλυαρεί κάνοντας αναφορές σε δεκάδες γουέστερν - από το σπαγκέτι του Σέρτζιο Λεόνε μέχρι την «Ταχυδρομική άμαξα» του Τζον Φορντ.

(5 στα 10) Νέα εποχή στην Αγρια Δύση.